As mens nou die dag lis is, dan is mens lis.  Of gebruik ek nou die verkeerde lis?  Ja dit moet lus wees.  Daai lus met so diep asembelaaide U wat skoon die wind uit mens se seile vat.

Wanneer daai lus jou die dag beetpak, dan is daar geen uitkomkans nie.  Jy redeneer die kant toe en dan daai kant toe.  Probeer so half onskuldig wees maar daai brandende begeerde is in jou gemessel soos ‘n kool vuur en daar is net een ding wat dit kan blus!  En dit is ‘n plan.  Nie ‘n goed deurdente, haarfyn beplande plan nie.  Nee, dit moet so ‘n vinnige, in die hitte van die oomblik, paar oproepe maak besluit wees.  Anders is die gevoelentheid nie reg nie.

So het Pieter en Susan ook maar gedink.  Die lus het gepruttel vir ‘n paar dae en het amper oorkook status bereik.  Dis die dat Pieter vir Susan bel in haar ‘n opdrag gee om ‘n plekkie te vind waar hulle die vuurtjie kan blus.

Susan was ook nie links nie en het toe sommer ‘n rondawel by die dorp se dam bestel.  Dit is mos goedkoop en hulle gaan dit mos nou nie die heelnag gebruik nie.  Pieter was ook heel in sy skik met die reëlings en op die afgespreekte tyd ontmoet hulle mekaar by die rondawel.

Susan het die petalje (geen lakens, geen handdoeke en boonop so surerige reukie) so eenoog loer gegee en terstond besluit, “Hier gaan jy nie vir my neerlê nie.  Ek het ook darem my trots.”

Pieter het ook maar so bolangs geloer en die lustigheid afgesluk,  “Ons moet maar ‘n ander plekkie kry.”

“Ek dink ons moet maar by ‘n hotel inboek.  Dink jy hulle verhuur so by die uur?”   het Susan gewonder.

So het Susan agter hom aangedrentel in haar kar tot hy voor ‘n hotel stilhou.

“Ons soek ‘n kamer.  Ons is hier vir ‘n seminaar en sal hom nie lank nodig hê nie.” het Pieter so met die intrapslag met die aktetas in die hand met die deur in die huis geval.

“Yeah right,” het die ontvangs dame al chappie kouende geantwoord.  “Julle moet maar die gewone tarief betaal.  Ons rent nie per hour nie.”

Susan en Pieter het mekaar so onderlangs geloer.  Die boodskap was duidelik.  Niks en niemand gaan hulle keer om die vuurtjie te blus nie.

Met die, ruil Pieter die gewone tarief vir ‘n sleutel en hulle bestyg die trappe.

In die kamer, maak Pieter die aktetas oop en haal ‘n bottel sjampanje uit met twee glase.  Daar is nie ‘n dokument, papier of pen van ‘n dag oud in die aktetas nie.

“Trek uit!” beveel hy haar.

Susan begin giggel en begin sulke stadige draaibewegings met haar heupe maak.  Sy knoop haar bloes stadig oop en gaan staan voor Pieter.

Hy drup sjampanje tussen haar borste en begin dit oplek.  Sy vou haar arms agter om sy nek en gooi haar kop agteroor.

Hy gryp haar agterstewe en trek haar teen hom vas.

Sy kreun van opgeboude passie en druk hom sodat hy agteroor op die bed val.

Die wêreld en die ontvangsdame, wat presies weet waarmee hulle mee besig is, is totaal en al vergete.  Hulle word opgevang in hulle eie passie en liefde vir mekaar.

‘n Paar minute later lê hulle langs mekaar terwyl hulle asems jaag.  Altwee tevrede en uitgewoed.

Dan staan hulle op en trek aan.  Pieter knip die aktetas toe, draai na Susan en knipoog vir haar.

“Sien jou by die huis my vrou.”