Ek het nou al ‘n foto van my ma en my tannie gekry!  Ken die name van my biologiese broer en suster en die van my biologiese halfbroer en -suster!

Daar is soveel gedagtes wat deur hierdie kop van my maal.  Ek dink … hoekom het ek nie vroeër begin soek nie?  Dan sou ek haar kon ontmoet het?!  Maar ek het nie en daaroor sal ek altyd spyt wees.  Ek weet so min van haar en my biologiese familie!

Vanaand kyk ek die Oprah show en wraggies praat hulle oor Oprah wat ‘n suster het wat gegee was vir aanneming en hoe dit haar en die suster beinvloed het.  Ek kon so daarmee vereenselwig.  Veral toe sy begin praat oor wanneer sy in ‘n inkopiesentrum loop en sy sien iemand wat trek na haar, dan wonder sy of die persoon dalk familie kan wees.  Of wanneer sy hoor van siektes en sy weet nie hoe haar familie se mediese geskiedenis is nie.  Daar is altyd die wonder.  En noudat sy vir Oprah en haar familie opgespoor het, het sy al die antwoorde.  In haar woorde: “I feel complete now.”

My grootste vrees deur my hele lewe was dat ek my anneemfamilie – veral my liewe moeder – sou seermaak as ek na my eie familie sou begin soek.  Daarom dat ek dit altyd uitgestel het.  Baie keer ook gedink dat ek dalk nie kans sien vir moontlike komplikasies nie.  Soveel dinge wat my weerhou het.  Woorde, stories en gebeurtenisse.  Altyd die uitstel na ‘n ander dag.

Nou het die dag aangebreek en ek is gevul met wonder.  Meer wonder as wat ek ooit gehad het.  Nou dat daar kontak was, nou wil ek weet.  Dis asof daar ‘n dringendheid in my is om te weet.  Om te leer ken en om dalk myself en my ‘snaakse maniertjies – soos Lifiki dit altyd stel’ te verstaan.  Verstaan hoekom sekere dinge vir my belangrik is en ander nie?  Hoekom sekere dinge my aantrek en ander nie?  Watter karakter eienskappe het ek geerf?  Hoekom is ek sus en nie so nie?  Daar is soveel dinge wat ek nou net moet weet.

En dan wonder ek … wonder hulle ook?