Ek het hierdie pos laasjaar Junie op my Litnet blog gemaak:

Dit is skielik asof die hele wêreld nou behep is met aannemings (ag okay, dis net sewende laan) en toe dink ek, miskien moet ek so ‘n ietsie daaroor skryf.

Ek is aangeneem.  Ek was agt maande oud toe my aanneemouers my aangeneem het en die spesiaalste daarvan is dat ek my biologiese ma se naam, Maryke en my aanneem ma se naam, Anne het.

In my rebelse tiener stadium toe ek gedink het dat alles en almal teen my was omdat ek aangeneem was, het ek besluit dat ek my Ma wou opspoor.  Ek het gedink sy sou my met ope arms ontvang, ek sou gelukkig gewees het en blah, blah, bladiblah!

Ek het haar nooit opgespoor nie!

‘n Paar redes hoekom dit ‘n goeie ding is:

  1. Ek het wonderlike ouers gehad (hulle het hulle foute gehad, maar elke een van hulle kinders is goed aangepas en suksesvol)
  2. Ek het wonderlike broers en susters
  3. Ek is gelukkig
  4. Ek weet nie wat ek gaan kry as ek haar opspoor nie – wees gelukkig en tevrede met wat jy ken as ongelukkig en ontevrede met die wat jy nie ken nie
  5. Ek wil nie my lewe ontwrig en emosionele bagasie tot my lewe voeg nie

Een rede hoekom dit nie ‘n goeie ding is nie:

  1. Ek het geen mediese geskiedenis nie – daar skuil dalk kranksinnigheid iewers en ek sal nie weet of dit my gaan tref nie … of dalk het dit al 😀 (Net ‘n grappie)

Aanneming word vreeslik geromantiseer en gedramatiseer terwyl dit in werklikheid nie so ‘n aardskuddende gebeurtenis is nie.

Ja, die ma wat die kindjie opgee vir aanneming is hartseer.  Sy voel sy het ‘n groot deel van haarself verloor.   Sy worstel met die idee dat sy iets kosbaars ‘weggooi’.

Maar … die lewe gaan aan.

Hoekom sê ek so?

Want ek het ook ‘n dogtertjie opgegee vir aanneming jare terug.

Ek het deur al die emosies gegaan, selfverwyt, hartseer, depressie, rinkink om te vergeet, gehuil dat die trane drup op haar foto’tjies en gewens dinge kon anders wees.

Die hartseer fase het ‘n rukkie geduur.  Veral as mens mammas met babatjies sien, dan ruk jou hart en jy voel stukkend.

Maar, een oggend staan jy op en daardie gevoelens is weg en jou lewe gaan aan.  Jy werk, trou, kry kinders, skei, trou weer en voor jy jou oë uitvee, is 20 jaar verby.  Die gedagtes aan die kindjie ‘n vae skim.

Ja, ek dink aan haar op verjaarsdae, Moedersdag, Kersfees en wanneer daar iets op die TV is oor aannemings maar dis nie ‘n konstante gemis en verlange na haar nie.  (Al probeer die media die teendeel bewys)

Nou kan die leser teruggaan na die redes hoekom dit ‘n goeie ding is dat ek nie my biologiese ma opgespoor het nie, want presies dieselfde is dan op my dogter van toepassing.

  1. Sy het ‘n wonderlike familie wat vir haar omgee
  2. Sy is gelukkig
  3. Ek het geen impak op haar lewe gehad nie
  4. Sy weet nie was sy gaan kry as sy my opspoor nie
  5. Sy wil nie haar lewe ontwrig hê nie

Wil ek hê sy moet my opspoor?  Ja!

Gaan dit my hart breek as sy my nie wil opspoor nie?  Nee!

Die eenvoudige feit is dat aanneemkinders eintlik die beste ‘deal’ kry en dat almal daarmee moet vrede maak.

Die aangenome kind moet aanvaar dat hy/sy ‘n kans gegun is om ‘n beter lewe te hê.  Die aangenome kind moet afsien van die idee dat hy/sy weggegooi was, want dit is nie waar nie.  Daar is ‘n besluit geneem om die baba te bevoordeel omdat die ma a.g.v. omstandighede NIE vir die baba kon sorg NIE!  Die aangenome kind moet besef dat dit juis oor onselfsugtige liefde gedoen is en nie oor hy/sy nie liefgehad was nie.

Die aanneemouers moet besef dat hulle ‘n geskenk gekry het wat met geen ander geskenk op aarde vergelyk kan word nie.  Maak die kindjie groot soos wat jy jou eie kind sou grootmaak.  Sorg dat die kind van vroeg in sy lewe weet dat hy aangeneem is.  Hou sy biologiese ma se kroon op haar kop.  Moet haar onder geen omstandighede sleg maak nie, want eendag, gaan daardie kind sy ma wil opspoor en die kanse is groot dat jy met eier op jou gesig gaan staan.  Onthou dat wanneer ‘n kind sy biologiese ouers wil opspoor, dit nie uit ondankbaarheid is nie.  Dit is meer ‘n gevoel van ‘ek wil weet’.

Die ma wat die baba opgee vir aanneming moet vrede maak met haar besluit.  Jy hoef nie jouself te vergewe nie, want jy het niks verkeerd gedoen nie, inteendeel!  Jy het iets goed gedoen.  Leef jou lewe sodat, as jou seun/dogter jou eendag wil opsoek, jy met trots voor hom/haar kan staan en nie jou kop in skaamte hoef te laat sak nie.